Weblog

Mysterieuze MaatjesGeplaatst op 08-12-2010 door Tjitske Ypma


Het paard van mijn stalgenootje Monique liep al maanden niet goed. Het ging in vlagen op en af, tot we naar de dierenarts gingen. Hij mét zijn grote vriendin Rosa, die ook al af en toe kreupelde.


De Grote Vriendelijke witte Reus Konan had echter de pech dat het een onherstelbare klap op zijn hak bleek te zijn geweest. Misschien wel van Rosa die toch ook regelmatig lelijk tegen hem deed. Hierdoor was het bot uitgegroeid en de buigpees zodanig beschadigd dat dit niet meer goed zou komen. Hij zou mogelijk nog wel wat in de wei kunnen lopen en de dochter van mijn stalgenootje kunnen dragen, maar daarmee hield het op. Bij Rosa werd een witte lijn ziekte geconstateerd: traag, maar wel te genezen.


De weken gingen voorbij, Rosa schopte een paar keer haar voor de gelegenheid ondergebrachte ijzer af, waarna ik haar vervolgens maar zonder ijzers in de wei gezet. Mijn moeder en ik waren iedere dag in de weer met ontsmettings- en hoefgroeimiddel om de broze kanalen in de hoef te dichten.


Konan deed zijn best mee te komen met de groep, maar vermagerde zienderogen en werd door een jonge merrie ook steeds vaker opgejaagd en geschopt. Het was moeilijk om aan te zien, maar de natuur had zijn harde keus al gemaakt.


Het paard Konan had één dominante eigenschap: en dat was trouw aan zijn baas. Een ontzettend lief dier, dat voor haar, maar ook voor veel andere mensen door het vuur ging. Een reus van 1.85 waar je gerust kindjes van 2 om- en onderdoor kon laten lopen. Ook al had hij pijn, hij trilde nog liever van inspanning in een moeilijke spagaathouding dan een stap te verzetten. 


Zo ongelooflijk moeilijk was het daarom voor Monique om het besluit te nemen: hij zou een spuitje krijgen. Het was wel duidelijk in zijn eigen bestwil: met zijn vermagering, zijn zichtbare pijn en zijn verdriet om niet meer mee te komen. Rosa nam het nog wel voor hem op in de wei, maar vaak had hij het toch zwaar te verduren.


En toen was het moment daar. Monique koos ervoor alleen met Konan te wachten op de dierenarts. Hij kwam meteen toen ze hem riep, en straalde een enorme overgave uit. Rosa graast altijd en immer, maar ging meteen met haar hoofd over de heg staan kijken wat er gebeurde. Konan werd nog even lekker geborsteld en vertroeteld, en toen kwam de dierenarts.


Zij legde goed uit wat er zou gebeuren, en zei het besluit te waarderen. Zelf durfde ze haar 18-jarige kreupele paard niet in te laten slapen, maar ze zag dat het beter was voor Konan. Dat stelde Monique enigszins gerust.


Het paard ging na het eerste spuitje rustig liggen en legde zijn hoofd tegen Monique´s schouder. Ondertussen hinnikten hij en Rosa de hele tijd naar elkaar. ,,De laatste hinnik klonk echt als een afscheidshinnik”, zo vertelde Monique mij ´s avonds emotioneel bij haar thuis op de bank.


Tjonge, wat vond ik het dapper van haar, maar wat miste ook ik Konan de dagen daarna. En wonderlijk genoeg was Rosa er nog het ergst aan toe. Het paard dat altijd zeer hard voor zichzelf is, al tig keer vriendjes heeft verloren en weer opnieuw gemaakt, was werkelijk van slag. Na twee weken stond ze nog altijd in haar eentje in de wei, en toen het tijd werd ´s nachts naar binnen te gaan, bleek ze geen enkele trek te hebben. Dat wil zeggen: in Konan´s stal. In haar eigen stal –waar een ander paard in stond- ging het beter, al leek nog zeker een week alle levenslust weg.


Inmiddels is ze er weer een beetje bovenop. Maar ik vraag me nog steeds af: wat waren het voor mysterieuze maatjes? Die soms niet met, maar ook niet zonder elkaar bleken te kunnen. Hierbij blijkt maar weer eens, dat de paardenziel ondoorgrondelijk is. Met dat besef is ingrijpen in paardenlevens extra moeilijk. Gelukkig zijn er een heleboel paarden- en andere dierhouders in Nederland, met wie je zulke ervaringen kunt delen.


 


Ervaringen delen kan bijvoorbeeld in het tijdschrift Boerenvee en op de website.


 

« terug  -  reactie plaatsen