Weblog

Nieuw levenGeplaatst op 08-06-2011 door Tjitske Ypma




Nu ben ik een weekje alleen op de boerderij en vind het nog leuk ook! De zware onweer trotseren om zonneschermen omhoog te draaien en paarden binnen te zetten, dat geeft je pas een goed gevoel! En iedere ochtend lekker de dieren voeren, een fijn begin van de dag.


Gister was het helemaal fantastisch. Zodra ik de deur van de stal/voerkamer open, beginnen de paarden buiten te hinniken. Terwijl de kippen me vergezellen met hun ochtendgekakel vul ik de kruiwagen met hooi en twee emmers met wat brokken.


De paarden vallen erop aan als hongerige wolven, geen wonder met de droogte: er staat geen sprietje meer op het land. Daarna doe ik de kippen naar buiten. Altijd in deze volgorde, want de haan kan vervelend zijn.


Eenmaal weer binnen hoor ik de broedende kip nog steeds doorkletsen. Da’s vreemd, tegen wie praat ze dan? Ik kijk in het hok en zie ineens twee kopjes in plaats van een. Onder de kop van de hen steekt een kuikenkopje naar voren. Smelt..


Snel pak ik de camera om de eigenaar van de kippen –die in Frankrijk ergens aan een rots hangt- op de hoogte te brengen. Maar helaas, kuikenlief is alweer diep verborgen tussen mama’s  verentooi. Ik til de kip nog een eindje op, maar zie dat het andere ei nog niet uit is. Nog maar even met rust laten dus.


Later op de dag lukt het me wel ze vast te leggen, zie hier het resultaat. En de volgende ochtend is het weer genieten als de kleine zich verschanst, maar geluidjes blijft maken zodat ik hem min of meer kan volgen onder de verenheuvel. Dus wel een beetje raar dat hij zeer verbaasd opkijkt als hij ergens aan de achterkant zijn kopje weer naar buiten steekt en ik hem daar meteen weer gadesla.

« terug  -  reactie plaatsen