Weblog

Leren van nieuwe boerenGeplaatst op 08-03-2011 door Tjitske Ypma


 


Het nieuwe leven als hobbyboer in een huurboerderijtje begint niet met het uitpakken van dozen, maar met het maken van een kippenhok. Want ja, het was toch wel een erg leuk kado vond Sinterklaas, zo’n setje Friese hoenders. Maar de dieren hebben wel onderdak nodig.



Eerst mogen ze bij mijn ouders logeren, maar zodra m’n vriend (inmiddels Boer Job) en ik in het nieuwe huis wonen, willen we de eerste helft van onze veestapel toch wel graag bij ons hebben.


Dus worden de kippen even in de bijkeuken achter een rol gaas gezet. Tot Job begint met het maken van het hok. Met het dure gaas -85 euro-, plus nog enkele tientjes aan hout en schroeven. Want we willen niet dat onze dieren ten prooi vallen aan steenmarters, bunzings of ander gespuis. Dus moet er een ren komen van 2x2x2 m, rondom dichtgemaakt met gaas. Behalve het geld leveren we ook nog anderhalve dag schaarse lampen-ophang en dozen-uitpaktijd in voor de kippen.


Omdat Job de rollen gaas nodig heeft, laat hij de kippen ‘maar even los’. Die vinden dat énigjes, en lopen en poepen de hele bijkeuken rond. Na anderhalve dag komt Job trots uit de schuur vandaan, vangt de kippen en zet ze blij in hun nieuwe onderkomen. Daarbij alle poep over gangen en paden uitsmerend.


Met de schoonmaak van het kippenlogeerhok bij mijn ouders nog vers in mijn geheugen, zie ik het met weemoed aan. Ja, hij zou het wel even schoonmaken, maar na een dag wachten en diverse Jan Wolkers op vloeren en muren, besluit ik in een vlaag van woede dan zelf maar met de bezem en wat hooi in de weer te gaan. Al kokhalzend maak ik de bijkeuken schoon, met zelfs nog een sopje er achteraan. Zo, van die kippen heb ik voorlopig genoeg, hoeveel schattige eitjes ze ook leggen en hoe vrolijk ze ook kibbelen.


Job daarentegen wordt steeds enthousiaster. Als hij op de deel een lading hout heeft uitgeladen, komt hij enthousiast vertellen hoe de twee hennen als vriendinnen op stok tegen elkaar aanzitten en zachtjes roddelen over het stel beneden, de haan en de hen die de verhuisdoos op de grond nog als onderkomen verkiezen.


En een dag later ,,Alweer twee eitjes!!” En nog een dag later -het deurtje moet nog iets steviger- ,,Ze volgen echt iedere beweging!” Waar Job loopt, lopen de kippen, zo vertelt hij. Zeker als hij ze opnieuw loslaat op de deel -ze moeten toch vast wennen aan het loslopen straks in de zomer op het erf. Hmf, ik vraag me af of hij ze nu wel een luier om heeft gedaan.   ,,Kijk nou!” roept hij me een volgende keer bij de warme kachel vandaan. Zucht, ja, ik ben natuurlijk wel een beetje medeverantwoordelijk, dus ok. En ja hoor, inderdaad, als een stel kuikentjes lopen Betteke, Trudy, Plien en de haan (met de namen Karel, Piet en Jaap, vernoemd naar alle mensenhaantjes in onze omgeving) achter hem aan, soms naar zijn schroevedraaier pikkend, soms uit zijn hand etend. Ondertussen menig drapje droppend. Die de boer dit keer écht zal opruimen, zo belooft hij meteen.


Tja, nu kan ik wel weer gaan klagen, maar zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Misschien wordt het tijd om mijn ‘ervaren boerin’ houding om te ruilen voor de blijheid van de nieuwe boer. En misschien zouden meer boeren dat moeten doen. De wonderen van de natuur eens met een onbevangen, frisse blik aanschouwen. Want alleen zo zie je door de stront de eitjes nog, en hoor je in het ochtendlijke ‘kukelekuu’ nog de belofte van een nieuwe dag. Het is de schepping, maar vooral ook je eigen leven, waard.

« terug  -  reactie plaatsen